Te traag voor wie wacht,
Te snel voor wie vreest,
Te lang voor wie verdriet heeft,
Te kort voor wie plezier maakt,
Maar voor wie liefheeft, is de tijd eeuwig
Henry van Dyke
Geplaatst in Uncategorized
Tegen het eind van het jaar ben ik altijd benieuwd naar hoe mensen het afgelopen jaar hebben ervaren en of ze goede voornemens hebben. Maar enigszins in een tegendraadse bui, wil ik eigenlijk liever een oproep doen om eens stil te staan bij alle fouten die je ooit gemaakt hebt en deze onder een vergrootglas te zetten: de schoonheidsfoutjes, de genante maar nu wel lachwekkende blunders en de grootste missers in je leven.
Waarom deze ommekeer? Komen we tegen het eind van het jaar niet liever met positieve voornemens? Van waar deze zo “half-lege-glas” benadering? Gewoon omdat het ook weleens lekker is om niet perfect of sterk of mooi te willen zijn en om jezelf als ex- slachtoffer te zien van alles wat je hebt meegemaakt. We weten allemaal dat fouten maken bij het leven hoort en dat we van onze fouten leren. Soms (en vaker dan we willen…) gaan we herhaaldelijk de fout in en zijn we in bepaalde opzichten wat hardleers. Elke fout is echter een les die verhuld is in een persoon, situatie of interactie. Je staat er dus nooit alleen voor. Klinkt misschien raar, maar we hebben altijd in contact gestaan met mensen die ons ertoe hebben gezet. Of voor wie we het, al dan niet onbewust, doen. Bijvoorbeeld knap en slim zijn om in de smaak te vallen…herkenbaar? In de herhaling gaan is daarom niet wat je overkomt, maar wat je als herkansing kunt zien. Wie weet heeft het ook te maken met het doorboren van je eigen pantser? Als iets niet lijkt te werken zoals het vinden van de juiste partner, de juiste baan/studie of het juiste dieet dan zijn we blijkbaar nog niet klaar met het vinden van datgene wat echt past. Wellicht is het dan de hoogste tijd om heel eerlijk naar jezelf te kijken en jezelf af te vragen wat je echte beweegredenen zijn voor de keuzes die je maakt. De andere kant van de medaille is dat tegelijkertijd je doorzettingsvermogen en je wilskracht op de proef worden gesteld. Een test en de tijd om bij te stellen tot iets of iemand bij je past.
Om tot de essentie te komen doen we vaak ook best moeilijke dingen en neigen we ernaar om onszelf op de kop te geven. We vergeten echter dat we veel makkelijker tot onze essentie en daarmee dé essentie komen door onze zintuigen bewuster en intenser te gebruiken. Hoor wat je echt prettig vindt en zet je favoriete muziek op een disc, eet wat je lekker vindt en luister naar je lichaam zoals die reageert op wat je naar binnenwerkt, proef het goede van het leven, snuif de geuren van het leven en dus de natuur op, raak je dierbaren vaker aan, geef en voel de warmte die mensen naar je uitstralen…Essence en Senses vormen een ijzersterke combinatie!
En wat je foute keuzes betreft:
• Schrijf het op! In je dagboek of maak er desnoods een werkstukje van. • Schrijf het op alsof je leven er vanaf hangt en verbloem niks voor jezelf.
• Erken dat je 50% aandeel hebt in wat je fout hebt gedaan maar geef ook toe dat je 100% verantwoordelijk bent voor hoe je je nu, vandaag, voelt!
• Beloof jezelf dat je niet weer dezelfde fouten gaat maken, maar geef jezelf de ruimte en toestemming om wel fouten te blijven maken.
• Doe er tenslotte een grote strik omheen en stuur het met de koerier mee naar het U.P.S.: Universum van Persoonlijke Stommiteiten.
Laat los en kom tot de essentie. Wat bij jou hoort blijft of komt terug. De rest valt af. #Afval.
Geplaatst in Uncategorized
Elke vrouw met meer dan één cultuur in haar achtergrond zal tijdens haar zwangerschap stilstaan bij de geschiedenis en de cultuur die haar identiteit vormen. Wanneer je opgroeit in een gezin met een multiculturele achtergrond en leefstijl, zien we vaak dat één cultuur uiteindelijk domineert. De andere cultuur verschuift, wellicht na botsing met de ouders, naar de achtergrond en wordt zelfs ‘vergeten´. Totdat het moment aanbreekt dat je gaat nadenken over wat je je eigen kind wilt meegeven en hoe je dat gaat doen.
Het belang van het volledig erkennen van je afkomst is van grote invloed op je totale identiteit en daarmee wie je straks als moeder voor je kind bent. Zo vroeg ik aan een vrouw die voor haar grote liefde naar Gran Canaria is geëmigreerd, hoe zij met haar zoontje communiceert. Daarop antwoordde ze heel stellig dat hij vanaf de geboorte tweetalig is opgevoed en zij dus Nederlands met hem spreekt. “Hij moet weten dat hij een opa en oma in Nederland heeft wonen en daarom vind ik het belangrijk dat hij straks ook gewoon met hen kan praten.” Intussen groeit hij op met de lekkernijen van Spaanse oma Pepita en weet hij inmiddels ook de Hollandse pindakaas en appelstroop te waarderen.
Een andere vrouw die ik sprak komt uit Israël en is zoals ze zichzelf noemt, een expat-veteraan. Zij staat voor andere uitdagingen, omdat ze zo vaak van cultuur moet “switchen.” Eén ding staat wel bovenaan: haar kinderen zijn en blijven Israëlisch. Waar haar kinderen later voor kiezen is natuurlijk de vraag, maar dit is wat ze nu meekrijgen.
Lange tijd heb ik mijn eigen Aziatische afkomst verloochend, omdat ik me domweg vooral westers voelde. Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik echter een ongekend verlangen om mijn roots te (v)erkennen. Voor het eerst zag ik hoe belangrijk het erfgoed van mijn Chinees-Indonesische voorouders was en realiseerde ik me dat ik ook de taak had om dit aan mijn zoontje over te dragen. Het erfgoed dat hem verrijkt en hem laat zien dat hij met zijn half-Aziatische en half-Nederlandse oorsprong zich overal ter wereld thuis kan voelen.
Ik zie en ervaar nu zelf de voordelen van het “multiculti” zijn en wil niets liever dat mijn zoon straks de culinaire geneugten, de geuren, de muziek, de soms vreemde maar boeiende tradities en gewoonten van mijn afkomst leert kennen. En of wij in Nederland blijven of zelf emigreren; inmiddels weet ik dat ik zo ons thuis voor hem kan creëren. Wherever you are, that’s home.
Geplaatst in Essence of Maternity
“In Rio de Janeiro staat een vrouwengevangenis, Talavera Bruce genaamd, waar 300 vrouwen achter de tralies zitten voor misdrijven variërend van diefstal tot moord. Het is één van de zwaarste vrouwengevangenissen van Brazilië. Een aantal vrouwen van hen wordt veroordeeld tijdens hun zwangerschap. Voor hen heeft Talavere Bruce een aparte vleugel ingericht met de nodige prenatale en postnatale zorg waar 30 jonge moeders met hun pasgeboren baby’s terecht kunnen. Tot zes maanden na de bevalling mogen ze hun baby’s bij zich houden. Na deze periode wordt de baby weggehaald en keren de jonge moeders terug achter de tralies.”
Als reactie op mijn oproep op LinkedIn dat ik op zoek was naar projecten voor moeders in Brazilië, kreeg ik van Patricia Maresch, regisseur van de Nederlands-Braziliaanse documentaire Cruzeiro, een mail met haar plan om het wel en wee van de kersverse moeders in deze vrouwengevangenis in een onthullende documentaire vast te leggen. Zij wil het lot dat deze vrouwen treft bij een groot publiek onder de aandacht brengen, maar zag ook een mooie link met Krachtig Zwanger.
Ik was gegrepen door dit initiatief en probeerde mij vooral de emoties van de moeders voor te stellen. Het leven loopt namelijk niet voor iedereen zoals men hoopt. Dat is een gegeven. Zo ligt een zwangerschap ook niet altijd in de planning. De vrouwen van Talavera Bruce hebben keuzes gemaakt waarbij ze op een harde en confronterende manier op hun daden worden gewezen. Ze ondergaan de consequenties van hun handelen en zitten hun straf uit. Waar ze echter niet op voorbereid zijn is wat het met hen doet, wanneer ze hun pasgeboren baby daadwerkelijk in hun armen sluiten.
Deze moeders weten namelijk dat ze zes maanden krijgen om zich over hun baby’s te ontfermen. Zoals vele vrouwen die voor het eerst moeder worden, zijn vooral de eerste zes maanden één grote gewenningsperiode voor het moederschap.
Gedurende deze bliksemtijd ervaren ook zij als vrijwel elke “newborn” moeder de perikelen en liefde van het moederschap. Ze voeden hun baby, wiegen het in slaap, spelen en zingen voor hun meest waardevolle bezit, terwijl intussen het einde van hun samenzijn nadert. Na het half jaar komen ze voor een voldongen feit te staan: ze moeten afscheid nemen van hun kleine.
De moeders hebben twee keuzes: als ze geluk hebben, komt het kind onder de hoede van familie. Zo niet, dan wordt het kind ter adoptie gesteld.
Eenmaal uit de gevangenis ontslagen, komen velen terug in het criminele circuit en raken, niet geheel onwaarschijnlijk, weer zwanger. Ze opperen zelf dat het vaak een ongelukje was, maar deep down ligt eerder het verlangen om een eigen warm gezinsleven te stichten. Een gezin dat zij zelf nooit hebben gehad.
Wat je verleden ook is en met welke reden je ook zwanger bent geraakt, je baby laat je in alle puurheid zien, dat er een nieuwe kans is.
En die kans is, helaas maar waar, voor vele vrouwen van Talavera Bruce niet weggelegd…
Geplaatst in Essence of Maternity
Bridging the Gap
by General Colin Luther Powell
The less you associate with some people, the more your life will improve. Any time you tolerate mediocrity in others, it increases your mediocrity. An import ant attribute in successful people is their impatience with negative thinking and negative acting people. As you grow, your associates will change. Some of your friends will not want you to go on. They will want you to stay where they are. Friends that don’t help you climb will want you to crawl. Your friends will stretch your vision or choke your dream. Those that don’t increase you will eventually decrease you.
Consider this:
Never receive counsel from unproductive people. Never discuss your problems with someone incapable of contributing to the solution, because those who never succeed themselves are always first to tell you how. Not everyone has a right to speak into your life. You are certain to get the worst of the bargain when you exchange ideas with the wrong person. Don’t follow anyone who’s not going anywhere.
With some people you spend an evening: with others you invest it. Be careful where you stop to inquire for directions along the road of life. Wise is the person who fortifies his life with the right friendships. If you run with wolves, you will learn how to howl. But, if you associate with eagles, you will learn how to soar to great heights.
“A mirror reflects a man’s face, but what he is really like is shown by the kind of friends he chooses.”
The simple but true fact of life is that you become like those with whom you closely associate – for the good and the bad.
Note: Be not mistaken. This is applicable to family as well as friends. Yes…do love, appreciate and be thankful for your family, for they will always be your family no matter what. Just know that they are human first and though they are family to you, they may be a friend to someone else and will fit somewhere in the criteria above.
“In Prosperity Our Friends Know Us. In Adversity We Know Our friends.”
Geplaatst in Uncategorized
“Ok. Maar hoe zie jij dat dan?”
Een relatie hebben met iemand met een andere cultuur nodigt vrijwel altijd uit om bij een aantal verschillen stil te staan.
Zo vertelde een man uit Cuba dat hij het zo raar vond dat de Nederlandse stellen op een feestje nauwelijks bij elkaar staan. Hij vroeg tijdens de gesprekken of er een “wederhelft” was en waar deze zich bevond. Tot zijn verbazing scheen de ander ook op het feest aanwezig te zijn. Voor hem was dat onvoorstelbaar, omdat het in zijn cultuur niet meer dan normaal is dat stellen altijd bij elkaar staan. Je moet immers met trots tonen wie er bij je hoort (en eventuele kapers op de kust op afstand houden!).
Een hartverwarmende gedachte als je net verliefd bent, maar wat als je dit op een gegeven moment als beklemmend ervaart?
First things first.
Wanneer je een relatie ingaat, zul je altijd te maken hebben met de (emotionele) bagage die je partner met zich meedraagt. Het blijft daarom van belang om vanaf het begin een gelijkwaardige relatie op te bouwen. Vaak zijn we er ons niet van bewust dat we onbedoeld een in een hiërarchische relatie zitten. “Hiërarchische relaties zijn vaak het gevolg van cultureel bepaalde regels die we vroeger thuis geleerd hebben. Deze regels bepalen hoe we ons dienen te gedragen in een relatie” (uit: Van elkaar houden zonder jezelf te verliezen, partneren een nieuwe relatievorm – Hal & Sidra Stone).
Hoe moeilijk het ook kan worden om de verschillen te overbruggen, het is altijd de moeite waard om te kijken naar de oplossingen. Van beide kanten. Gelijkwaardigheid en respect geldt te allen tijde en is nooit cultuurgebonden. Soms moet je zaken loslaten en zolang dat geen essentiële waarde voor je heeft is dat prima. Blijf echter altijd bij je eigen normen en waarden. Dat is de basis voor elke relatie.
Je bent zo
Mooi
Anders
Dan ik
Natuurlijk
Niet meer of
Minder
Maar
Zo mooi
anders
Ik zou je
nooit
anders dan
anders willen.
Hans Andreus
Geplaatst in Uncategorized
Elk persoon met meer dan één cultuur in zijn achtergrond zal op een gegeven moment stilstaan bij de geschiedenis en de cultuur die zijn identiteit vormen. Wanneer je opgroeit in een gezin met een multiculturele achtergrond en leefstijl, zien we vaak dat één cultuur uiteindelijk domineert. De andere cultuur verschuift, wellicht na botsing met de ouders, naar de achtergrond en wordt zelfs ‘vergeten´. Totdat het moment aanbreekt dat je gaat nadenken over wat je je eigen kind wilt meegeven en hoe je dat gaat doen.
Lange tijd heb ik mijn eigen Aziatische afkomst verloochend, omdat ik me domweg vooral westers voelde. Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik echter een ongekend verlangen om mijn roots te (v)erkennen. Voor het eerst zag ik hoe belangrijk het erfgoed van mijn Chinees-Indonesische (voor)ouders was en realiseerde ik me dat ik ook de taak had om dit aan mijn zoontje over te dragen. Het erfgoed dat hem verrijkt en hem laat zien dat hij met zijn half-Aziatische en half-Nederlandse oorsprong zich overal ter wereld thuis kan voelen.
Het belang van het volledig erkennen van je afkomst is dan ook van grote invloed op je totale identiteit en daarmee wie je als mens bent. Zo vroeg ik aan een vrouw die voor haar Spaanse grote liefde naar Gran Canaria is geëmigreerd, hoe zij dat met haar zoontje doet. Daarop antwoordde ze heel stellig dat hij vanaf de geboorte tweetalig is opgevoed en zij dus Nederlands met hem spreekt. “Hij moet weten dat hij een opa en oma in Nederland heeft wonen en daarom vind ik het belangrijk dat hij straks ook gewoon met hen kan praten.” Intussen groeit hij op met de lekkernijen van Spaanse oma Pepita en weet hij inmiddels ook de Hollandse pindakaas en appelstroop te waarderen.
Mijn eigen geworstel met de culturen heb ik nooit bewust ervaren. Ik verbaasde me alleen maar dat ik op de lagere school als Chinees werd uitgescholden, terwijl ik dan heel verontwaardigd “Nein, ich bin Deutsche!” riep. Hm, spiegels waren er natuurlijk ook in mijn tijd, maar ik voelde me niet Chinees.
In het boek Multiculturele Persoonlijkheid als gevolg van adoptie en migratie – een Gouden Kans, geschreven door Irene Ypenburg, las ik voor het eerst over deze interessante benadering van het multiculti zijn. Voor het eerst begreep ik eigenlijk waarom ik me eigenlijk overal en toch ook nergens thuis voelde.
Maar cultuur of niet: oost west, thuis best!
Geplaatst in Uncategorized
