Elke vrouw met meer dan één cultuur in haar achtergrond zal tijdens haar zwangerschap stilstaan bij de geschiedenis en de cultuur die haar identiteit vormen. Wanneer je opgroeit in een gezin met een multiculturele achtergrond en leefstijl, zien we vaak dat één cultuur uiteindelijk domineert. De andere cultuur verschuift, wellicht na botsing met de ouders, naar de achtergrond en wordt zelfs ‘vergeten´. Totdat het moment aanbreekt dat je gaat nadenken over wat je je eigen kind wilt meegeven en hoe je dat gaat doen.
Het belang van het volledig erkennen van je afkomst is van grote invloed op je totale identiteit en daarmee wie je straks als moeder voor je kind bent. Zo vroeg ik aan een vrouw die voor haar grote liefde naar Gran Canaria is geëmigreerd, hoe zij met haar zoontje communiceert. Daarop antwoordde ze heel stellig dat hij vanaf de geboorte tweetalig is opgevoed en zij dus Nederlands met hem spreekt. “Hij moet weten dat hij een opa en oma in Nederland heeft wonen en daarom vind ik het belangrijk dat hij straks ook gewoon met hen kan praten.” Intussen groeit hij op met de lekkernijen van Spaanse oma Pepita en weet hij inmiddels ook de Hollandse pindakaas en appelstroop te waarderen.
Een andere vrouw die ik sprak komt uit Israël en is zoals ze zichzelf noemt, een expat-veteraan. Zij staat voor andere uitdagingen, omdat ze zo vaak van cultuur moet “switchen.” Eén ding staat wel bovenaan: haar kinderen zijn en blijven Israëlisch. Waar haar kinderen later voor kiezen is natuurlijk de vraag, maar dit is wat ze nu meekrijgen.
Lange tijd heb ik mijn eigen Aziatische afkomst verloochend, omdat ik me domweg vooral westers voelde. Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik echter een ongekend verlangen om mijn roots te (v)erkennen. Voor het eerst zag ik hoe belangrijk het erfgoed van mijn Chinees-Indonesische voorouders was en realiseerde ik me dat ik ook de taak had om dit aan mijn zoontje over te dragen. Het erfgoed dat hem verrijkt en hem laat zien dat hij met zijn half-Aziatische en half-Nederlandse oorsprong zich overal ter wereld thuis kan voelen.
Ik zie en ervaar nu zelf de voordelen van het “multiculti” zijn en wil niets liever dat mijn zoon straks de culinaire geneugten, de geuren, de muziek, de soms vreemde maar boeiende tradities en gewoonten van mijn afkomst leert kennen. En of wij in Nederland blijven of zelf emigreren; inmiddels weet ik dat ik zo ons thuis voor hem kan creëren. Wherever you are, that’s home.
Great read Claudia!