“In Rio de Janeiro staat een vrouwengevangenis, Talavera Bruce genaamd, waar 300 vrouwen achter de tralies zitten voor misdrijven variërend van diefstal tot moord. Het is één van de zwaarste vrouwengevangenissen van Brazilië. Een aantal vrouwen van hen wordt veroordeeld tijdens hun zwangerschap. Voor hen heeft Talavere Bruce een aparte vleugel ingericht met de nodige prenatale en postnatale zorg waar 30 jonge moeders met hun pasgeboren baby’s terecht kunnen. Tot zes maanden na de bevalling mogen ze hun baby’s bij zich houden. Na deze periode wordt de baby weggehaald en keren de jonge moeders terug achter de tralies.”
Als reactie op mijn oproep op LinkedIn dat ik op zoek was naar projecten voor moeders in Brazilië, kreeg ik van Patricia Maresch, regisseur van de Nederlands-Braziliaanse documentaire Cruzeiro, een mail met haar plan om het wel en wee van de kersverse moeders in deze vrouwengevangenis in een onthullende documentaire vast te leggen. Zij wil het lot dat deze vrouwen treft bij een groot publiek onder de aandacht brengen, maar zag ook een mooie link met Krachtig Zwanger.
Ik was gegrepen door dit initiatief en probeerde mij vooral de emoties van de moeders voor te stellen. Het leven loopt namelijk niet voor iedereen zoals men hoopt. Dat is een gegeven. Zo ligt een zwangerschap ook niet altijd in de planning. De vrouwen van Talavera Bruce hebben keuzes gemaakt waarbij ze op een harde en confronterende manier op hun daden worden gewezen. Ze ondergaan de consequenties van hun handelen en zitten hun straf uit. Waar ze echter niet op voorbereid zijn is wat het met hen doet, wanneer ze hun pasgeboren baby daadwerkelijk in hun armen sluiten.
Deze moeders weten namelijk dat ze zes maanden krijgen om zich over hun baby’s te ontfermen. Zoals vele vrouwen die voor het eerst moeder worden, zijn vooral de eerste zes maanden één grote gewenningsperiode voor het moederschap.
Gedurende deze bliksemtijd ervaren ook zij als vrijwel elke “newborn” moeder de perikelen en liefde van het moederschap. Ze voeden hun baby, wiegen het in slaap, spelen en zingen voor hun meest waardevolle bezit, terwijl intussen het einde van hun samenzijn nadert. Na het half jaar komen ze voor een voldongen feit te staan: ze moeten afscheid nemen van hun kleine.
De moeders hebben twee keuzes: als ze geluk hebben, komt het kind onder de hoede van familie. Zo niet, dan wordt het kind ter adoptie gesteld.
Eenmaal uit de gevangenis ontslagen, komen velen terug in het criminele circuit en raken, niet geheel onwaarschijnlijk, weer zwanger. Ze opperen zelf dat het vaak een ongelukje was, maar deep down ligt eerder het verlangen om een eigen warm gezinsleven te stichten. Een gezin dat zij zelf nooit hebben gehad.
Wat je verleden ook is en met welke reden je ook zwanger bent geraakt, je baby laat je in alle puurheid zien, dat er een nieuwe kans is.
En die kans is, helaas maar waar, voor vele vrouwen van Talavera Bruce niet weggelegd…
